1آسکی (OSCE) یکی از آزمون هایی است که امروزه به طور وسیعی برای ارزیابی طیف گسترده ای از مهارت ها و صلاحیت های بالینی دانشجویان پزشکی، پرستاری و... استفاده می شود. این آزمون ابتدا توسط هاردن (Harden) و همکارانش در سال 1975 معرفی شد(1). OSCE از سرنام Objective Structured Clinical Examination تشکیل شده است و در ایران تلفظ فارسی این سرنام یعنی آسکی بیش تر استفاده می شود. اما در مقالات و کتاب های منتشر شده به فارسی در ایران، اسم اصلی آزمون به صورت های مختلف ترجمه شده است که عبارتند از: • آزمون بالینی ساختارمند عینی • آزمون عینی ساختارمند بالینی • آزمون عینی ساختار یافته بالینی • آزمون بالینی ساختار یافته عینی • آزمون ساختار یافته عینی- بالینی • آزمون بالینی ساختارمند و عینی • آزمون بالینی ساختار یافته هدفمند در برخی موارد بین کلمات "ساختار" و "یافته" یک فاصله وجود دارد (ساختار یافته) و در برخی موارد بدون فاصله نوشته می شود (ساختاریافته). مهم ترین عیب استفاده از معادل های فارسی مختلف برای یک واژه یا مفهوم این است که پژوهشگر در هنگام جستجو به مشکل برمی خورد. پژوهش گری که قصد بازیابی مقالات حوزه آسکی را دارد، باید هفت معادل فوق را -تازه اگر بداند که چنین معادل هایی وجود دارد- وارد جستجو کند. همچنین گذاشتن یا نگذاشتن فاصله بین کلمات "ساختار" و "یافته" باعث بازیابی نتایج متفاوتی می شود. پیشنهاد: به نظر می رسد "آزمون بالینی ساختارمند عینی" معادل مناسب تری برای Objective Structured Clinical Examination باشد. بنابراین توصیه می شود نویسندگان محترم از این اصطلاح استفاده کنند. البته که مجلات آموزش علوم پزشکی هم می توانند لیستی از معادل های مناسب را برای مفاهیم مختلف آموزش پزشکی از جمله آسکی تهیه و در وبسایت هایشان قرار دهند تا نویسندگان و همچنین داوران از آنها استفاده کنند تا یک دستی و استانداردسازی واژگان صورت بگیرد. تازه های تحقیق رسول معصومی: Google Scholar, Pubmed

زمینه و هدف: منظور از برگزاری آزمون آسکی، ارزشیابی مهارت های دانشجویان در مقاطع بالینی است. در ایران استفاده از سناریوهای کتبی در ایستگاه های آزمون آسکی متداول است. هدف از این بررسی تعیین ضریب همبستگی نتایج آزمون آسکی با آزمون پیش کارورزی در صورت استفاده از این نوع طراحی ایستگاه بود.روش بررسی: این مطالعه مقطعی (Cross sectional)، بر روی نمرات آزمون آسکی 48 دانشجوی سال پنجم پزشکی دوره کارآموزی در سال 1391 صورت گرفت. همبستگی نمرات هر یک از ایستگاه ها و نمره کل آزمون آسکی با نمره آزمون پیش کارورزی به روش ضریب همبستگی R Pearson محاسبه شد. جهت تعیین همسانی درونی نمرات ایستگاه های آزمون، همبستگی نمره هر ایستگاه با نمره کل دانشجو در آزمون آسکی نیز محاسبه شد.یافته ها: در این پژوهش بین نمرات امتحان پیش کارورزی و نمرات آزمون آسکی ارتباط معنی داری یافت نشد. همبستگی منفی بین نمرات دو ایستگاه انجام پروسیجر بر روی مولاژ و آزمون پیش کارورزی وجود داشت. ضریب همبستگی نمرات آزمون پیش کارورزی با میانگین نمرات 3 ایستگاه عملی -0.07 با P=0.65 و ضریب همبستگی آن با میانگین نمرات 6 ایستگاه مبتنی بر سناریو کتبی 0.32 با P=0.02 محاسبه شد که مورد اخیر از نظر آماری معنی دار بود. در بررسی ثبات درونی آزمون، ایستگاه طب داخلی با 0.81 بالاترین و ایستگاه سنجش مهارت معاینه چشم با 0.17 از پایین ترین ضریب همبستگی برخوردار بودند.نتیجه گیری: پیشنهاد می شود از طراحی ایستگاه ها مبتنی بر سناریوهای کتبی خودداری شود. در غیر این صورت آزمون آسکی همان بخش هایی از صلاحیت های بالینی که در آزمون پیش کارورزی مورد ارزیابی قرار می گیرد را خواهد سنجید.

هدف: آسکی یکی از مهم ترین شیوه های ارزیابی مهارت های دانشجویان پرستاری محسوب می شود. مطالعه حاضر با هدف تبیین درک ذی نفعان از آزمون بالینی ساختارمند عینی (آسکی) انجام شد. مواد و روش ها: تحقیق کیفی حاضر با استفاده از روش تحلیل محتوی قراردادی در سال 1401 انجام شد. شرکت کنندگان شامل دانشجویان، مربیان و برگزارکنندگان آزمون آسکی دانشکده پرستاری خرم آباد بودند. روش نمونه گیری به شیوه مبتنی بر هدف بود. داده ها 18 مصاحبه و دو جلسه گروه متمرکز بر اساس روش پیشنهادی Lundman و Graneheim تحلیل شدند.یافته ها: با تحلیل داده ها260 کد اولیه استخراج گردید، که در سه طبقه اصلی: 1- فرصت ها (با زیرطبقات :شبیه سازی محیط بالین، ایجاد فرصت یادگیری، تغییر در شیوه های آموزشی مدرسین)، 2- چالش ها (با زیرطبقات: اضطراب حین برگزاری امتحان، خستگی ذی نفعان و هزینه بر بودن آزمون) و 3- الزامات (با زیرطبقات: ضرورت قرار دادن ایستگاه های ساده در ابتدای آزمون، استفاده از مربیان بالینی در برگزاری آزمون، طراحی آزمون آسکی بر اساس طرح درس کارآموزی ها، توجه به بخش امنیتی آزمون، متناسب سازی فضای برگزاری آزمون، برگزاری امتحان آسکی در پایان هر کارآموزی، اختصاص زمان بیشتری به ایستگاه ها، برگزاری کارگاه مرتبط برای دانشجویان در مرکز مهارتهای بالینی قبل از آزمون و ضرورت آشنایی اساتید با نحوه برگزاری آزمون آسکی) قرار گرفتند.نتیجه گیری: نتایج نشان داد برگزاری آزمون آسکی با وجود مزایای زیاد؛ چالش های متنوعی را نیز به همراه دارد. ضروری است دست اندرکاران حوزه آموزش با بهره گیری از الزامات در جهت تقویت نقاط قوت آزمون و کاهش چالش های آن، اهتمام ویژه داشته باشند.

زمینه و هدف: آزمون های علمی به صورت مکرر در آموزش و ارزیابی دانشجویان علوم پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد. یکی از این آزمون ها آزمون ساختارمند بالینی عینی می باشد. هدف از این مطالعه تبیین عوامل موثر بر موفقیت در آزمون آسکی دانشجویان پرستاری بود. ‬ ‬ ‬ ‬ روش کار: این مطالعه به روش کیفی با رویکرد تحلیل محتوا انجام گرفته است. در این پژوهش 11 دانشجویی کارشناسی پرستاری با میانگین سنی 3/5± 24 سال شرکت داشتند. جهت آنالیز داده ها از روش ایلو و کینگاز 2008 استفاده شد. جهت کمک به آنالیز داده ها از نرم افزار MAXQDA نسخه 10 استفاده شد. ‬ یافته ها: تحلیل داده منجر به استخراج دو طبقه اصلی و 8 طبقه عمومی: تسهیل کننده ها موفقیت در آزمون با زیرطبقات (تجارب قبلی، یادگیری همتا، ویژگی های شخصی و آمادگی مدیریتی)، موانع موفقیت در آزمون با زیرطبقات (عدم قطعیت در اجرا آزمون، غول بودن آزمون، نحوه اموزش بالینی و بی توجهی و نداشتن انگیزه) شد. ‬ ‬ ‬ نتیجه گیری: مطالعه حاضر یکی از اولین مطالعاتی است که به تبیین عوامل موثر بر موفقیت در آزمون آسکی دانشجویان پرستاری پرداخت. با توجه به نتایج این مطالعه عوامل بسیار زیادی از جمله شرایط فردی، گروهی و شرایط آموزشی حاکم در دانشکده و بیمارستان در موفقیت در آزمون آسکی تاثیرگذار می باشد. با توجه به نتایج مطالعه باید مسیولین دانشکده پرستاری سعی کنند موانع موفقیت در آزمون را در سال های بعدی به حداقل برسانند و از طرف دیگر تسهیل کننده ها را تقویت کنند تا دانشجویان و دانشکده ها بیشترین استفاده را از برگزاری آزمون آسکی داشته باشند. ‬ ‬ ‬ ‬ ‬

مقدمه: تربیت پرستارانی ورزیده برای انجام مراقبتهای حیاتی در بیماران مبتلا به مشکلات قلب و عروق دارای اهمیت زیادی است. اما برخی مطالعات نشان می دهند که دانشجویان و پرستاران دارای مهارت های مطلوب در این زمینه نیستند. هدف این مطالعه بررسی توانایی دانشجویان پرستاری سال آخر در مراقبت های ویژه بخش قلب است. مواد و روشها: این تحقیق توصیقی تحلیلی در سال 1381 بر روی 37 دانشجوی پرستاری سال آخر انجام گردید . دانشجویان بر حسب انجام و یا عدم انجام کارآموزی بخش ویژه به دو گروه مورد و شاهد تقسیم و با آزمون آسکی صلاحیت بالینی آنها ارزیابی گردید. آزمون شامل 8 ایستگاه: ایستگاه احیا قلبی ریوی پایه، معاینه فیزیکی و شرح حال متمرکز قلبی، ساکشن سطحی و عمیق،1 ایستگاه سوال، 4 ایستگاه شناسایی و کنترل آریتمی بود. در ایستگاههای عملکرد از مشاهده گر، در ایستگاه شرح حال از بیمار استاندارد همجنس و در ایستگاه 1 و3 از مانکن استفاده شد. ملاک قبولی در هر ایستگاه و در کل کسب بیش از 70% تعیین گردید. ایستگاهها زمانبندی شده، دارای راهنما و ترتیب مشخص بودند.یافته های پژوهش: نتایج نشان داد هیچ یک از شرکت کنندگان نمره کل بالای 70% کسب نکردند، نمره مربوط به شناسایی و کنترل آریتمی از حد 50% تجاوز نکرده و تنها در مهارت احیا قلبی – ریوی، گروه اول (که کارآموزی را گذرانده بودند) بهتر از گروه دوم عمل کردند (P<0.005). در بقیه مهارتها بین دو گروه تفاوت معنی داری دیده نشد. در برخی موارد گروه دوم بهتر از گروه اول عمل کردند. ارزیابی حاصل از مشاهده گر و بیمار استاندارد در ایستگاه شماره 2 فاقد معنی دار، ولی دارای همبستگی قوی (89%) بود. نتیجه گیری نهایی: در مجموع مهارتهای هر دو گروه در محدوده غیر قابل قبول قرار گرفت. این امر تجدید نظر در مهارت آموزی و ارزشیابی بالینی در آموزش بالینی دانشجویان پرستاری را منعکس می سازد.

مقدمه: از مهمترین مشکلات بیمارستانها، پرستاران جدیدالورود وکم تجربه ایی است که مدیران پرستاری از سطح صلاحیت آنان آگاهی ندارند. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی صلاحیت بالینی پرسنل پرستاری بیمارستان امام حسن ع بجنورد در سال 1397 به انجام رسیده است. روش کار: این مطالعه توصیفی تحلیلی بر روی 101 پرستاری با سابقه کار زیر ده سال که به روش سرشماری وارد مطالعه شدند انجام گرفت. 13 چک لیستهای ارزیابی عملکرد براساس شرح وظیفه پرستاران و تصمیم کمیته اعتبار بخشی صلاحیت بالینی انتخاب شدند. روایی محتوا و پایایی به روش هم ارز انجام شد. تجزیه و تحلیل دادهها توسط نرم افزار SPSS ویرایش 20 و با استفاده از آزمونهای آماری مورد شامل میانگین، انحراف معیار، و آزمونهای استنباطی شامل آزمون همبستگی پیرسون و سطح معنی داری 05 / 0 > P انجام شد. یافتهها: در این پژوهش اکثر افراد ) 2 / 80 ( درصد زن و طرحی ) 3 / 68 ( بودند. میانگین و انحراف معیار سابقه کار افراد 64 / 26 44 / 32 ماه بود. همچنین میانگین نمره آزمون آسکی در وضعیت خوب بود. صلاحیت بالینی با افزایش سنوات خدمت، جنسیت پرستاران، دانشگاه محل تحصیل رابطه معنا داری داشته ) 05 / 0 > P (، در صورتی که با متغیرهایی همچون محل اشتغال به خدمت و نوع استخدام رابطه معنا داری ندارد ) 05 / 0 < P. ) نتیجهگیری: اجرای برنامههای بازآموزی منسجم و براساس نیازمندی پرستاران و بررسی مکرر صلاحیت بالینی نیروهای پرستاری از بدو خدمت میتواند سبب بهبود صلاحیت بالینی و به تبع آن انجام مهارتهای بالینی پرستاران شود.